Jak organy celowo wypuszczają marynarzy na mielizny podatkowe – aktualne zmiany i praktyka organów podatkowych

W dniu 15 grudnia 2025 roku w przełomowej sprawie naszego klienta Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 Sędziów sygn. II FSK 785/22, w związku z rozbieżnościami w orzecznictwie sądów administracyjnych, wydał uchwałę, która wprost potwierdziła stanowisko jakie od początku sporów z organami prezentowała kancelaria. W następstwie wydania uchwały 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie zastosowania Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Norwegią i w związku z wydaniem korzystnych dla marynarzy wyroków Sądów Administracyjnych organy zdecydowały się podjąć szereg czynności, które mają zmierzać w przyszłości do stworzenia jednolitej linii orzeczniczej. Co więcej, Sąd pierwszy raz w przypadku dochodów marynarskich, wydał postanowienie sygnalizacyjne, które miało na celu uporządkowanie, usystematyzowanie oraz ujednolicenie stosowania prawa przez wszystkie organy podatkowe w myśl zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa.

Dnia 30 kwietnia 2026 roku odbyło się posiedzenie Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Międzynarodowej, gdzie Minister Finansów miał możliwość odniesienia się do wszelkich zastrzeżeń zgłoszonych przez marynarzy i ich pełnomocników. Marynarze poruszyli kwestie wydania interpretacji ogólnych w zakresie zastosowania ulgi abolicyjnej, interpretacji pojęcia komunikacji/transportu międzynarodowego oraz kwestię weryfikacji zasadności wszczynania przeciwko nim postępowań podatkowych oraz postępowań karno-skarbowych przez określone organy podatkowe. Ministerstwo Finansów potwierdziło chęć wyjaśnienia spornych kwestii oraz zweryfikowania działań podejmowanych przez urzędy skarbowe względem marynarzy. Co na dziś uległo zmianie?

Odpowiedz na to pytanie brzmi – co do zasady, na dziś, formalnie nic. Oczywiście skutecznie zwrócono uwagę polityków na problemy polskich marynarzy z nieprawnymi praktykami aparatu skarbowego w Polsce. Działania te wymagają jeszcze dużo pracy oraz zaangażowania, aby ustawodawca i Ministerstwo Finansów faktycznie dostrzegli problem.

To co ważne dla polskich marynarzy to fakt, iż dotychczasowe działania skutecznie NIE ZABLOKOWAŁY nieprawnych działań aparatu skarbowego zmierzających do nieprawnego ich opodatkowania w Polsce.

Praktyczny aspekt Interpretacji ogólnej z dnia 18 czerwca 2026 roku

Dnia 18 czerwca 2026 r. została wydana Interpretacja ogólna nr DD4.8201.2.2026 Ministra Finansów i Gospodarki w sprawie stosowania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w przypadku nieobjęcia marynarzy będących polskimi rezydentami podatkowymi ograniczonym obowiązkiem podatkowym za granicą.

W przedmiotowej interpretacji wskazano, iż „Niniejsza interpretacja dotyczy stosowania zawartych przez Polskę umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w szczególności postanowień polsko-norweskiej konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, w sytuacji, gdy dochody marynarza, będącego polskim rezydentem podatkowym, nie podlegają opodatkowaniu za granicą, gdyż podatkowe przepisy wewnętrzne drugiego państwa nie obejmują podatnika ograniczonym obowiązkiem podatkowym. Sytuacja, gdy polski rezydent podatkowy nie podlega opodatkowaniu za granicą, gdyż nie jest objęty ograniczonym obowiązkiem podatkowym w drugim państwie, może powodować wątpliwość w zakresie możliwości zastosowania postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Szczególnym przypadkiem budzącym wątpliwości w zakresie zasad opodatkowania są dochody osiągane przez polskich marynarzy wykonujących pracę najemną na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez norweskie przedsiębiorstwo. […]

Odnosząc się do wątpliwości powstałych w zakresie opisanego zagadnienia, stwierdzić należy, że dla zastosowania postanowień polsko-norweskiej konwencji, w tym wynikającej z niej metody unikania podwójnego opodatkowania, nie ma znaczenia, czy Norwegia korzysta z przyznanego jej przez tę konwencję prawa do opodatkowania dochodów marynarzy ani na jakich zasadach je opodatkowuje, w szczególności, czy zgodnie z prawem norweskim marynarze objęci są w Norwegii ograniczonym obowiązkiem podatkowym.

Wykładnia zakładająca, że warunkiem zastosowania polsko - norweskiej konwencji do dochodów marynarzy jest objęcie ich ograniczonym obowiązkiem podatkowym w Norwegii, nie ma uzasadnienia w świetle brzmienia postanowień tej konwencji, Komentarza do Modelowej Konwencji OECD ani znanej praktyki międzynarodowej. Warunek ten nie został bowiem przewidziany w:

1) art. 1 i 2 konwencji, wskazujących na zakres podmiotowy i przedmiotowy konwencji,

2) art. 14 ust. 3 konwencji, odnoszącym się do zasad opodatkowania dochodów marynarzy,

3) art. 22 ust. 1 konwencji, przewidującym stosowanie metody unikania podwójnego opodatkowania.

W sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 14 ust. 3 polsko-norweskiej konwencji dla zastosowania właściwej metody unikania podwójnego opodatkowania, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2020 r., wobec dochodów, które mogą być opodatkowane w Norwegii, jednak nie są faktycznie opodatkowane w tym państwie z uwagi na nieobjęcie marynarza ograniczonym obowiązkiem podatkowym na mocy norweskich przepisów krajowych, kluczowe jest natomiast rozstrzygniecie, co należy rozumieć na gruncie polsko - norweskiej konwencji przez dochód zwolniony z podatku zgodnie z prawem wewnętrznym Norwegii.

Interpretacji pojęcia dochód „zwolniony z podatku”, o którym mowa w art. 22 ust. 1 lit. d polsko-norweskiej konwencji, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2020 r., należy dokonać nie tylko w świetle polskiego prawa wewnętrznego, ale mając na uwadze przede wszystkim cel przepisu oraz jego kontekst. Pojęcie to zawarte jest bowiem w normie prawa międzynarodowego i co ważne, nie odnosi się do kwalifikacji dochodu na gruncie polskich regulacji podatkowych, a wewnętrznego prawa podatkowego Norwegii. Nie jest zatem uzasadnione dokonywanie wykładni tego pojęcia w kontekście polskich instytucji prawnych (takich jak wyłączenie z opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, powstanie zobowiązania podatkowego, zwolnienie z podatku, zastosowanie ulgi podatkowej itp.), które mogą różnić się od mechanizmów funkcjonujących w Norwegii. […]

W tym miejscu należy zwrócić również uwagę na doniosłość rozstrzygnięcia podjętego przez NSA w składzie siedmiu sędziów w wyroku z dnia 15 grudnia 2025 r. sygn. II FSK 785/22, w którym rozpatrzono zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości w zakresie zastosowania polsko-norweskiej konwencji do opodatkowania dochodów polskich marynarzy. W wyroku tym NSA rozstrzygnął, że „dla stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie jest konieczna faktyczna kolizja nieograniczonego i ograniczonego obowiązku podatkowego (czyli faktyczne, jednoczesne opodatkowanie tego samego dochodu w obu krajach). Kluczowym warunkiem dla zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest potencjalna możliwość opodatkowania danej osoby w obu państwach, wynikająca z ich wewnętrznych przepisów podatkowych. (…) przepisami Konwencji objęte są dochody dwóch grup marynarzy polskich pracujących na statkach: zarejestrowanych w rejestrze norweskim, oraz niezarejestrowanych w rejestrze norweskim; przy czym wszyscy zatrudnieni są na statkach eksploatowanych przez podmioty norweskie w transporcie międzynarodowym.” W konsekwencji, zdaniem składu orzekającego, pojęcie „zwolniony z podatku” użyte w art. 22 ust. 1 lit. d polsko-norweskiej konwencji „odnosi się do dochodów, od których Norwegia rezygnuje z poboru podatku.”.

Rozstrzygnięcie zapadłe w wyroku NSA w poszerzonym składzie siedmiu sędziów z dnia 15 grudnia 2025 r. sygn. II FSK 785/22, stanowi jednoznaczne zanegowanie linii orzeczniczej, wyrażonej m.in. w wyroku NSA z 19 marca 2022 r. sygn. II FSK 853/22, odmawiającej zastosowania polsko-norweskiej konwencji oraz wynikającej z niej metody proporcjonalnego odliczenia jedynie z powodu niewystąpienia faktycznej kolizji obowiązków podatkowych.

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że art. 14 ust. 3 oraz art. 22 ust. 1 polsko-norweskiej konwencji znajdują zastosowanie do opodatkowania dochodów marynarzy będących polskimi rezydentami podatkowymi, jeżeli łącznie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 14 ust. 3 tej konwencji, tj. praca najemna była wykonywana na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez norweskie przedsiębiorstwo. Okoliczność, że podatnik nie podlega w Norwegii opodatkowaniu, na skutek nieobjęcia go ograniczonym obowiązkiem podatkowym na mocy prawa wewnętrznego Norwegii, nie stanowi samodzielnej przesłanki do odmowy zastosowania przepisów tej konwencji. Zasada ta obowiązuje również w sytuacji, gdy zastosowanie ma metoda unikania podwójnego opodatkowania zawarta w art. 22 ust. 1 polsko-norweskiej konwencji, w brzmieniu obowiązującym po 31 grudnia 2020 r.

Choć zagadnienie budzące wątpliwości interpretacyjne zostało omówione na przykładzie polsko-norweskiej konwencji, wyrażone w niniejszej interpretacji ogólnej zasady wykładni umów o unikaniu podwójnego opodatkowania znajdują odpowiednie zastosowanie do postanowień innych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. W szczególności dotyczy to zasady, zgodnie z którą okoliczność niepodlegania przez podatnika ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie źródła dochodu lub brak zapłaty podatku w tym państwie nie stanowi samodzielnej przesłanki do odmowy zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania ani wynikającej z niej metody unikania podwójnego opodatkowania.”

Reasumując, z przedmiotowej interpretacji wprost wynika, że brak zapłaty podatku w państwie źródła dochodu nie wyklucza możliwości zastosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania ani wynikającej z niej metody unikania podwójnego opodatkowania.

Ww. Interpretacja ogólna jest już drugą interpretacją dla marynarzy wydaną w następstwie starań Kancelarii. Pierwsza interpretacja nr DD10.8201.1.2016.GOJ. z dnia 31 października 20216  w sprawie stosowania ulgi, o której mowa w art. 27g ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w stosunku do marynarzy, mających miejsce zamieszkania w Polsce, uzyskujących dochody z tytułu pracy najemnej na pokładach statków morskich eksploatowanych w transporcie międzynarodowym w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania miała charakter ogólny i dawała organom możliwość interpretacji przepisów wg uznania i wg objętej strategii danego regionu Polski.

W tym miejscu należy wskazać, że marynarze czekali aż 10 lat na doprecyzowanie przepisów. Liczba postępowań podatkowych wszczętych w tym czasie przewyższa najśmielsze oczekiwania. Czy w związku z opieszałością Ministerstwa i obciążaniem marynarzy podatkiem z uwagi na brak jasnych wytycznych daje marynarzom możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu odszkodowawczym? W opinii Kancelarii jak najbardziej tak, jednak z uwagi na kształt systemu prawnego w Polsce okazuje się to prawnie nieosiągalne.

Tym samym przechodzimy do kolejnego absurdu jakim jest brak odpowiedzialności organów i poszczególnych urzędników za szkody zarówno materialne jak i psychiczne marynarzy na skutek wszczynanych bezpodstawnie postępowań podatkowych. W tej materii oczywiście ustawodawca nie podejmuje żadnych działań naprawczych.

Projekt nowelizacji ustaw dotyczących aktywizacji polskiej bandery, a polscy marynarze

W dniu 5 maja 2026 roku do Sejmu wpłynął Rządowy projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu wsparcia przedsiębiorstw żeglugowych oraz stworzenia warunków ich funkcjonowania pod polską banderą. Po trzech czytaniach i intensywnych pracach w Komisjach 19 czerwca uchwalona ustawę (w Sejmie) przekazano Prezydentowi i Marszałkowi Senatu.

W kontekście spraw podatkowych marynarzy projekt obejmuje:

Zmianę art. 21 ust 23c u.p.d.o.f

- projekt pomija przesłankę obywatelstwa państwa członkowskiego UE/EOG;

- zachowana zostaje bandera państwa UE/EOG;

- zmianie ulega przeznaczenie statku, a mianowicie – zwolnienie obejmuje prace na statkach morskich używanych do przewozu ładunku lub osób w żegludze międzynarodowej lub wykorzystywanych do ratownictwa pełnomorskiego, układania rurociągów, do budowy i obsługi instalacji morskich, a także będącymi kablowcami, statkami badawczymi lub dźwigami pływającymi;

- projekt pomija przesłankę co najmniej 183 dni na burcie;

- projekt zachowuje przesłankę braku zwolnienia z PIT (wyjątek od zasady) opodatkowania pracy na holowniku czy pogłębiarce, na których mniej niż 50% czasu pracy faktycznie wykonywanej w ciągu roku stanowił transport morski, ale dodaje nową przesłankę braku zwolnienia z PIT a mianowicie „pracę na statkach świadczących regularne usługi pasażerskie między portami państw członkowskich Unii Europejskiej, w tym promach typu ro-ro, przez marynarzy niebędących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego;”;

Zmianę art. 21 ust 35 pkt 2

- upoważnienie kapitana do podpisania zaświadczenia kapitana statku w przypadku statków podnoszących inna, niż polską, banderę

Zmianę art. 21 ust 35 pkt 2b – wykreślając z niego liczbę dni pobytu na statku i okresów zatrudnienia na statku;

Wykreślenie art. 21 ust 35 b i c – dotyczących dni pobytu na statku (techniczne).

Warto zwrócić uwagę na zmianę w zakresie też innych powiązanych ustaw, które mogą mieć posiłkowy wpływ na rozumienie pojęć przez organy administracji skarbowej, a mianowicie w kwestii zarządu statkiem. Uchwała 7 sędziów i inne orzecznictwo Sądów Administracyjnych precyzuje jak rozumieć efektywny zarząd statkiem, niemniej jednak jako posiłkową definicje należy uznać proponowaną zmianę art. 2 pkt 10 Ustawy o podatku tonażowym, która wprowadza pojęcie zarządzania cudzym statkiem, przez co rozumie się  „zarządzanie techniczne polegające na zapewnieniu statkowi zdatności do żeglugi i zgodności z wymaganiami technicznymi, dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony lub zarządzanie załogą polegające na zapewnieniu obsady statku załogą o właściwych kwalifikacjach i wymaganym składzie oraz prowadzeniu wszystkich spraw związanych z załogą, w szczególności: przygotowaniu listy płac, zapewnieniu członkom załogi ochrony ubezpieczeniowej od następstw nieszczęśliwych wypadków i na wypadek inwalidztwa, organizowaniu podróży na statek i ze statku, zapewnieniu wymaganych wiz, możliwości korzystania z usług opieki medycznej oraz dokonywaniu oceny pracy członków załogi i ich szkolenia;”

Kluczowe kwestie dot. zaproponowanych zmian – analiza praktyczna

Brak obowiązku przepracowania minimum 183 dni na statku – bardzo dobra zmiana. Marynarz spełniający wszelkie przesłanki zwolnienia tracił tą możliwość w przypadku przebywania kilku dni mniej na burcie, co w większości przypadków nie zależało od niego, tylko od funkcjonowaniu podmian na burcie.

Zachowana zostaje bandera UE/EOG – kwestia była już rozstrzygana przez Komisję Europejską. Przy wprowadzeniu zwolnienia z PIT ustawa zawierała wskazanie w przypadku każdej z bander (także bandery państwa trzeciego), co Komisja Europejska zakwalifikowała jako udzielenie pomocy publicznej i wydała negatywną opinię w zakresie wprowadzenia możliwości zwolnienia z PIT dla marynarzy zatrudnionych na statkach podnoszących banderę obcego państwa (nie UE/EOG). Oznacza to, że większość marynarzy zatrudnionych na statkach podnoszących bandery państwa trzeciego (pomimo spełnienia innych przesłanek) nie będzie kwalifikowało się do zwolnienia z PIT. Jest to przesłanka, na którą żaden z marynarzy nie ma osobiście w pływu, a ponosi jej konsekwencje w swojej sferze podatkowej. 

Przeznaczenie statku – rewolucyjna zmiana, ale czy na pewno? Ustawodawca nie zdecydował się na wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie określenia pojęcia transportu/komunikacji międzynarodowej, która precyzowałaby wszelkie wątpliwości w zakresie interpretacji łączących Polskę z innymi Państwami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. A contrario, stworzył katalog statków, kwalifikujących się do zwolnienia z PIT w Polsce. Oznacza to jedno – ustawodawca uznał, że wszystkie osoby zatrudnione na tych statkach podlegają pełnemu opodatkowaniu w Polsce wg zasad ogólnych, ale na mocy polskich przepisów, będzie przysługiwało im zwolnienie z PIT (o ile Komisja Europejska wyrazi na to zgodę). Czy jest to korzystny zabieg dla marynarzy – patrząc pobieżnie – tak. Jednakże przyglądając się dokładnie – nie. Kwestią dyskusyjną obecnie jest uznanie, czy dany statek jest eksploatowany w transporcie/komunikacji międzynarodowej. Każda umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania wskazuje, że tylko statki eksploatowane w kabotażu jednego z Państw-Strony Konwencji nie spełniają przesłanki wykonywania pracy w transporcie/komunikacji międzynarodowej. Wydanie jednoznacznej interpretacji w tym zakresie byłoby rozwiązaniem wszelkich problemów podatkowych marynarzy zatrudnionych w branży offshore. Natomiast zmiana w zakresie zwolnienia z PIT (w u.p.d.o.f) świadczy o zupełnie innym mechanizmie działania – a mianowicie – uznanie dochodu z pracy na statku offshore jako dochodu podlegającego w Polsce pełnemu opodatkowaniu wg zasad ogólnych – ale przy spełnieniu szeregu przesłanek (łącznie), w tym bandery statku, kwalifikuje marynarza do ubiegania się o zwolnienie z PIT. Jest to kolejna sytuacja, w której zwolnienie z PIT nie zależy od marynarza, tylko od sytuacji faktycznej, w której aktualnie się znajduje.

Obywatelstwo – zmiana nie rozróżnia obywatelstwa UE/EOG i obywatelstwa państwa trzeciego, w związku czym dla określenia sytuacji podatkowej bierzemy polskie przepisy o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych. Kwestia ta budzi wątpliwości, nie prawne, a społeczne. Wynika z niej, że każda osoba (nawet obcokrajowiec) posiadający miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce może skorzystać ze zwolnienia a polski obywatel w przypadku pracy na statku pływającym pod bandera Panamską już nie. W związku z faktem, iż wymaga to rozwiązania systemowego, nie prawnego, kwestię tą należy pozostawić pod decyzję Senatu RP, ale z uwzględnieniem preferencji dla polskich obywateli.

Zgoda Komisji Europejskiej – należy pamiętać, że zmiany wynikające z ww. uregulowań proponowanej ustawy musza zostać pozytywnie zaopiniowane przez Komisję Europejską. Zgodnie z art. 7 i 8 proponowanej ustawy „Przepisy ustawy zmienianej w art. 1 i w 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do dochodów uzyskanych począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym Komisja Europejska wydała pozytywną decyzję o zgodności pomocy publicznej z rynkiem wewnętrznym, i obowiązują w okresie obowiązywania tej decyzji.” Oznacza to, ze jeżeli Komisja Europejska nie wyda pozytywnej decyzji w zakresie zgodności pomocy publicznej z rynkiem wewnętrznym to zaproponowane zmiany nigdy nie wejdą w życie i nie będą miały zastosowania do polskich marynarzy.

Proponowane rozwiązanie

Propozycja zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ogólnie uznana za zmianę dobrą, ale prawdopodobnie nie zostanie zaaprobowana przez Komisję Europejską z uwagi na jej charakter (pomoc publiczna). W tej sytuacji Ministerstwo pozostanie przy stanowisku, iż zrobiło wszystko, co w jego mocy, aby ujednolicić przepisy, ale Komisja Europejska odrzuciła takie rozwiązanie. Sytuacja podatkowa marynarzy nie ulegnie zmianie, co więcej w opinii Kancelarii ulegnie pogorszeniu – w obrocie pozostanie definicja z projektu, że wszystkie statki offshore podlegają pełnemu opodatkowaniu w Polsce z uwagi na brak możliwości zastosowania konkretnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jedyną możliwą opcją dla marynarzy jest wprowadzenie jednolitej definicji eksploatacji statku w komunikacji/transporcie międzynarodowym, bazując oczywiście na zaproponowanej definicji dla zwolnienia z PIT dla marynarzy offshorowych.  Wprowadzając taka linię interpretacyjną, obejmującą wszelkie statki typu offshore, marynarze będą mogli, bezkolizyjnie, stosować przepisane prawem instrumenty, w tym zastosowanie ulgi abolicyjnej jak dotychczas.

Postanowienie sygnalizacyjne, a brak działania Ministerstwa Finansów

Do dziś Ministerstwo nie odniosło się do postanowienia sygnalizacyjnego NSA uzyskanego przez kancelarię. Co więcej, podczas spotkania Komisji dnia 30 kwietnia 2026 roku przedstawiciel Ministerstwa sam przyznał, że został wprowadzony w błąd co do sposobu prowadzenia postepowań podatkowych jak i wszczynania postepowań karno-skarbowych przeciwko marynarzom.

Pomimo uchwały 7 Sędziów NSA z dnia 15 grudnia 2025 r. urzędy skarbowe masowo prowadzą czynności sprawdzające przeciwko marynarzom i w konsekwencji wszczynają postępowania podatkowe, które prowadzone są w celu wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok. Postępowania prowadzone są w oparciu o twierdzenia organów, że albo podatek za granicą nie został zapłacony albo statek nie jest eksploatowany w transporcie/komunikacji międzynarodowej.

W zakresie postępowań karno-skarbowych organy nie zanotowały dużej liczby kierowanych aktów oskarżenia do sądu. Dzieje się tak, że marynarze godzą się na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i zapłatę określonej przez organ grzywny, aby wydany wyrok nie został wpisany do KRK. Wpis wyroku do KRK spowodowałby brak możliwości podjęcia zatrudnienia na morzu bowiem obecnie armatorzy wymagają zaświadczeń o niekaralności. Stawia to marynarzy przed wyborem albo walczę o swoje dobre imię i w konsekwencji istnieje ryzyko wydania obciążającego wyroku w sprawie karno-skarbowej albo poddaję się dobrowolnie odpowiedzialności i nadal widnieje w systemie jako osoba niekarana. Decyzja marynarza w tej sytuacji zawsze będzie podobna – przyznaje się do czynów, których nie popełniłem, aby ocalić swoje dobre imię i możliwość dalszego spokojnego wykonywania pracy na morzu.

Wnioski

Zarówno wydanie interpretacji ogólnej jak i proponowane zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać za dobre, ale na dziś za niewystarczająco skuteczne w walce z aparatem skarbowym, który od lat nie respektuje prawa, a tym bardziej wytycznych Ministerstwa Finansów, co do sytuacji podatkowej marynarzy. Interpretacja ogólna w istocie powiela uchwałę 7 Sędziów NSA i ogólne interpretacje przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Pomimo jej wydania postępowania nadal trwają (nie są umarzane) a nowe są wszczynane.

Proponowane zmiany w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z PIT są kolejnymi obietnicami bez pokrycia, które uzależnione są od decyzji Komisji Europejskiej, która zostanie wydana w oparciu o oficjalne wytyczne UE w zakresie preferencji bander UE/EOG. Decyzję Komisji Europejskiej można a góry przewidzieć, dlatego proponowane zmiany należy potraktować jako kolejne mydlenie oczu marynarzom. Zamiast podjąć konkretne decyzje mające na celu umożliwienie marynarzom korzystanie z instrumentów przewidzianych prawem tj. ulga abolicyjna, Ministerstwo bazuje na obietnicach bez pokrycia. Ministerstwo powinno wydać kolejną interpretację ogólną w zakresie rozumienia pojęcia transport/komunikacja międzynarodowa z zachowaniem pełnej definicji wskazanej w proponowanych zmianach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie objęcia nią wszystkich statków typu offshore. 

Niestety w razie ewentualnego wezwania z Urzędu Skarbowego, na dziś, marynarze muszą dalej liczyć się z wieloma problemami, a czasami nawet wieloletnią batalią z aparatem skarbowym, który będzie bezprawnie próbował opodatkować ich dochody w Polsce.  Z uwagi na powyższe tak ważne jest, aby na wypadek wezwania, marynarz sam nie kontaktował się z Urzędem Skarbowym tylko korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

Co do podejmowanych inicjatyw w zakresie ochrony praw marynarzy to są one jak najbardziej słuszne, ale należy pamiętać, iż „opór materii” jeśli chodzi o podatki marynarskie w Polsce jest dużo większy niż się wielu wydaje, tak więc to dopiero początek długiej i żmudnej drogi dla marynarzy zmierzającej do respektowania ich praw przez aparat skarbowy w Polsce.