Wnuczki Wendy i Kwiatkowskiego wspominają dziadków - budowniczych Gdyni

– Dziadek, jako członek rządu, był w czasie wojny internowany w Rumunii i przebywał tam razem z żoną i młodszą córką, natomiast moja mama spędziła wojnę w kraju. Dopiero po okupacji, kiedy dziadek został zaproszony przez ówczesne władze, aby przyjechał pomóc w odbudowie odzyskanego, dużego Wybrzeża, spotkałam dziadka po raz pierwszy. Miałam trzy lata. Decyzja o powrocie do Polski była dla niego trudna, bo miał świadomość, że wraca do kraju, który przez aliantów został pozostawiony w sowieckiej strefie wpływów – powiedziała PAP Julita Maciejewicz-Ryś.

- Ja i mój starszy brat zamieszkaliśmy z dziadkami w Sopocie w Willi Claaszena aż do 1948 roku. Dziadek był bardzo sympatycznym człowiekiem. To, co podziwiałam w nim najbardziej, patrząc już tak z perspektywy lat, to fakt, że kiedy całe dnie jako szef Delegatury Rządu do Spraw Wybrzeża był w terenie i organizował, koordynował odbudowę portów, miast i w ogóle zajmował się tymi sprawami, gdy wracał wieczorem do domu, od razu zamieniał się w troskliwego dziadka – mówiła Maciejewicz-Ryś i zaznaczyła, że dziadek nigdy nie narzekał na zmęczenie.

– Traktuję to jako jedno z najmilszych wspomnień z tych czasów, kiedy prawdopodobnie wszędzie atmosfera dookoła była nie najlepsza, ale dla mnie, jako dziecka, ten okres spędzony z dziadkami w Sopocie, to było takie szczęśliwe dzieciństwo – wspominała Maciejewicz-Ryś i zaznaczyła, że dziadek się bardzo starał o to, żeby do wnuków nie docierały problemy, jakie miał z władzami, żeby dzieci nie słyszały, co się dzieje w Polsce.

– Zaszczepili we mnie ogromną miłość do niego oraz wiedzę na jego temat. Od najmłodszych lat pamiętam, że był osobą bardzo ważną we wspomnieniach i człowiekiem, któremu należy się ogromny szacunek. Tego mnie uczono i czułam, że w naszym domu dziadek jest obecny – mówiła Hanna Wenda-Uszyńska.

– Od taty natomiast wiem, że dziadek był cudownym i bardzo czułym ojcem. Przyjeżdżał raz w miesiącu do Warszawy, aby móc spędzić czas z żoną i dziećmi. Nigdy nie opuścił rodziny, był z nią bardzo związany. Kiedy przyjeżdżał, cały czas poświęcał rodzinie, starając się wynagrodzić swoją nieobecność – dodała wnuczka Tadeusza Wendy. - Całą rodziną chodzili do teatru, na wystawy do Zachęty, bo dziadek bardzo interesował się sztuką. Rodzina wspominała, że nie lubił życia salonowo–kawiarnianego i rzadko pokazywał się na oficjalnych uroczystościach.

– Był człowiekiem należącym do tzw. tytanów pracy, o głębokiej wiedzy i profesjonalizmie z poczuciem odpowiedzialności wobec kraju – opowiadała Hanna Wenda-Uszyńska.

– Każdy dzień rozpoczynał podobnie; przed południem sprawy biurowe, a po południu wyjazd do portu, celem osobistego sprawdzenia stanu robót i rozmowy ze współpracownikami. Darzyli go wielkim szacunkiem i zaufaniem. Podobno zawsze rano obchodził biuro i witał się z każdym przez podanie ręki oraz pytał co zamierza dziś robić i jakie ma plany. Miał łatwość i chęć przekazywania wiedzy innym. Przy nim wykształciło się wielu młodych inżynierów – dodała wnuczka Wendy i zaznacza, że mimo pozycji, był człowiekiem bardzo wrażliwym na biedę ludzką i służył dyskretną pomocą potrzebującym wsparcia finansowego.

– Port to było dzieło życia Tadeusza Wendy. Poświęcił mu siedemnaście lat swojego życia, wierząc w wizję, którą wypełnił do końca. Port był symbolem jego sukcesu. A Warszawa to jego dom rodzinny, korzenie; tu się urodził, tu mieszkała ukochana żona i dzieci, których odwiedzał raz w miesiącu. To była jego przystań. Oba miasta odegrały ważną rolę w jego życiu – mówiła w rozmowie z PAP wnuczka budowniczego Gdyni.