Sprawę stoczni zaniedbano

Dr hab. Mieczysław Ryba, kierownik Katedry Historii Systemów Politycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II

Polska po upadku komunizmu została poddana dość gwałtownym procesom integracyjnym, które doprowadziły do upadku wielu gałęzi naszego przemysłu. Wszakże upadły nie tylko stocznie, ale także inne zakłady, które nie miały takiego wsparcia i ochrony, jakimi powinny zostać otoczone ze względu na to, iż przez większość lat swego działania funkcjonowały w ramach polityki komunizmu.

Dziś także mamy do czynienia z potrzebą ochrony strategicznych przemysłów polskich, ale spotykamy się z jakąś wyjątkowo niesprawiedliwą nierównowagą. Pewne wielkie firmy w państwach zachodnich, przeżywające obecny kryzys, otrzymały bowiem dofinansowanie rządów swoich krajów. Z kolei u nas jedna decyzja z Brukseli blokuje możliwość zarządzania zakładem, który do niedawna był polski i posiadał strategiczną pozycję. To jasno pokazuje, gdzie Polska jest w sensie suwerenności gospodarczej i że Komisja Europejska w sposób jawny faworyzuje poszczególne podmioty i kraje. Wiemy ponadto, że obecnie 80 proc. prawa gospodarczego tworzone jest poza krajami macierzystymi w Brukseli czy Strasburgu. A na przykładzie stoczni widzimy, że już nawet konkretne decyzje typu "pomagać czy nie pomagać" przesuwają się z Warszawy w kierunku instytucji unijnych. Problem ten rozbija się także o to, na jakich zasadach weszliśmy do Unii. A wszystko wskazuje na to, że zrobiliśmy to na warunkach kraju drugorzędnego. Zaś procesy integracyjne polegające na tym, że kraje takie jak nasz dostają dodatkowe pieniądze, mają wszakże swoją cenę. A tą ceną jest właśnie postępująca centralizacja Unii i władza realna przesuwa się w kierunku Brukseli. Ta wizja jest bardzo kosztowna, gdyż obciążenia biurokratyczne są przepotężne, co kosztuje europejskiego podatnika olbrzymie sumy. To bardzo nieefektywne w kontekście celu Europy, jakim jest konkurencja ze Stanami Zjednoczonymi.

not. ŁS{jathumbnail off}